Ο Guardian αποδομεί τη Μύκονο επειδή ο απεσταλμένος του δεν βρήκε κουβαδάκια στις παραλίες, αλλά μόνο τσάντες οίκων μόδας. Οχι μόνο ξεχνάει τι συμβαίνει στο Λονδίνο αλλά αγνοεί ότι είναι το μοναδικό νησί στον κόσμο που πραγματοποιεί τα όνειρα της μεσαίας τάξης. Οπου μπορείς να νιώσεις βασιλιάς αρκεί να δώσεις τρεις μισθούς – σε τρεις μέρες

Γραφει ο Γιάννης Δεβετζόγλου για το Protagon

Είναι η Μύκονος το νησί της «παράλογης πολυτέλειας»; Αυτό διαβάζω σε άρθρο του Guardian, στο οποίο ο δημοσιογράφος θεωρεί υπερφίαλη την πολυτέλεια του ελληνικού νησιού. Δεν καταλαβαίνω γιατί ένα ελληνικό νησί δεν μπορεί να παρέχει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες και διασκέδαση, εφόσον υπάρχει το κοινό. Τι πρέπει να είμαστε, η Ινδία της Ευρώπης σε όλα;

Ο συντάκτης του άρθρου Ρούπερτ Νιάτ, εκτιμά ότι σε ένα τέτοιο μαγευτικό νησί οι τιμές στα δωμάτια θα πρέπει να είναι χαμηλότερες από μία υπόγεια, μουχλιασμένη γκαρσονιέρα στο κέντρο του Λονδίνου.

Οπως αναφέρει στην εισαγωγή του άρθρου του, αναζητά φτυαράκι και κουβαδάκι για την παραλία, τα οποία δήθεν δεν βρίσκει πουθενά. Αντ’ αυτών, μόνο τσάντες οίκων μόδας με 10.000 ευρώ βλέπει παντού. Και εγώ έχω πάει στο Λονδίνο, αλλά δεν πήγα στις μπουτίκ της Old Bond Street να «σηκώσω» ό,τι πιο ακριβό. Από το Πράιμαρκ έκανα τα ψώνια μου…

Η βρετανική έπαρση ξεπερνά κατά πολύ τις ακρότητες της Μυκόνου, οι οποίες τελικά έχουν πολλά να προσφέρουν… Και κυρίως ψυχολογική ανάταξη σε όσους τα… «ακουμπάνε».

Ο ίδιος συνεχίζει το άρθρο του, γράφοντας ότι δεν κατάφερε να βρει τραπέζι στο «Nammos», αφού όπως ενημερώθηκε εκ των υστέρων, θα έπρεπε να είχε κάνει κράτηση μερικές εβδομάδες πριν, για να δοκιμάσει ένα λαβράκι σασίμι που κοστίζει 200 ευρώ. Αραγε στο Λονδίνο, όταν θέλει να πάει σε ένα διάσημο εστιατόριο, περνάει απ’ έξω και ρωτάει αν τυχόν υπάρχει τραπέζι ή κάνει σαν σωστός Βρετανός κράτηση δύο μήνες πριν;

Ο λαϊκισμός του δημοσιογράφου είναι ακραία ανοριοθέτητος, καθώς εντυπωσιάζεται και όταν μαθαίνει ότι κράτηση στο «Nammos» έχει η διάσημη αυστραλέζα ινφλουένσερ Σάνι Γριμόντ, με 1,4 εκατομμύρια ακολούθους στο Instagram. Στο τραπέζι που θα χορέψει, έχουν τοποθετηθεί 34 μπουκάλια σαμπάνιας, που κοστίζουν 1.000 ευρώ το ένα. «Και όπως συμβαίνει συχνά, όπου πηγαίνουν οι διάσημοι, οι μεγιστάνες ακολουθούν», (σωστά) σχολιάζει…

Στο επιφανειακό «μικροσκόπιο» του βρετανού δημοσιογράφου μπήκαν οι βίλες του νησιού, το μπιτς μπαρ «Σκορπιός», οι φοβερές τιμές που για το ενοίκιο μίας «τρύπας στην ενδοχώρα του νησιού φτάνει τα 600 ευρώ τον μήνα», ακόμη και οι πλανόδιοι πωλητές που κερδίζουν περισσότερα χρήματα από ό,τι στην Αθήνα του έκαναν εντύπωση. Υπερτιμημένους βρήκε και τους πίνακες γκράφιτι του διάσημου καλλιτέχνη Αλεκ Μονόπολι.

Βαρέθηκα να ακούω και να διαβάζω όλη αυτή τη λαϊκίστικη παραφιλολογία για τις τιμές στη Μύκονο. Το νησί εδώ και τουλάχιστον 40 χρόνια έχει συγκεκριμένη τουριστική κοινωνική δομή. Πουλάει χλιδή και όποιος αντέχει, την αγοράζει. Και όσον αφορά τους πλούσιους και τους διάσημους που αναφέρει, στην Μύκονο δεν πρόκειται ποτέ να τους πλησιάσει κανείς…

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ: