0 Shares

Γράφει ο Νικόλας Κραναστάσης

Έχω κάνει πληθώρα επαναστάσεων, κυρίως μέσα μου. Έχω παλέψει με δαίμονες και δράκους, έχω σκοτώσει τέρατα,ηγεμόνες και εγωισμούς.
Δεν έχασα, δεν κέρδισα, δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι στην μάχη, μονάχα κορμιά ματωμένα και καρδιές που χτυπάνε δυνατά.

Πάλεψα με το τέρας της θλίψης και βγήκα νικητής . Όλοι μας κυνηγάμε κάτι μεγάλο ή κάτι μικρό ανάλογα με το τι ορίζουμε ως  προσωπική ευτυχία. Δεν κυνήγησα δόξα ή χρήμα, δεν κυνήγησα εξουσία και προνόμια, ταξίδεψα όμως με κλειστά μάτια και δυνατούς παλμούς, σε λιμάνια που μυρίζουν γιασεμί και μέντα.

Χάθηκα σε αγκαλιές και ανάσες της στιγμής, αιχμάλωτος ενός αιωνίου πολέμου.

Αναγκάστηκα να μεταναστεύσω, να αλλάξω πατρίδες και προορισμούς, θεούς και θρησκείες, ιδέες και απόψεις, κοιμήθηκα μόνος σαν ναυαγός μπροστά στην θάλασσα,στα σκαλοπάτια σπιτιών, σε σταθμούς τρένων και σε βρεγμένα από τα δάκρυα πατώματα. Αποκοιμήθηκα σε αγκαλιές της μιας βραδιάς και ξεχάστηκα δεμένος για χρόνια στο κατάρτι ακούγοντας το τραγούδι των σειρήνων, ανήμπορος να αντιδράσω, να πω Όσα σκέφτομαι, να φύγω ή να φωνάξω δυνατά.

Μου τρυπάει το κορμί, παγώνει το μυαλό μου . Όταν έρχεται αυτή η ζάλη όλα μοιάζουν διαφορετικά. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την δόση της.

Είμαι εξαρτημένος και άρρωστος. Έχω στερητικό σύνδρομο όταν δεν ρουφήξω μια τζούρα από εκείνη. Μου κάνει κακό το ξέρω αλλά είμαι ανήμπορος να αντιδράσω. Οι φίλοι μου προσπάθησαν πολλές φορές να με γλιτώσουν, δεν υπήρχε όμως κανένας τρόπος . Τώρα το ξέρω πως θα πεθάνω γεμάτος από αυτή. Κυλά στις φλέβες μου. Είναι η δική μου επανάσταση απέναντι στην βρόμικη καθημερινότητα των πολλών, είναι η δική μου μάχη ενάντια στα ψεύτικα πιστεύω της στιγμής.Το δικό μου όπλο στον πόλεμο της καθημερινότητας τους.

Πάγωσες διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές το ξέρω.Αλλα πίστεψε με κάπου μέσα τους είναι κρυμμένη και η δικη σου σκέψη.
Δεν είναι ναρκωτικό, δεν πιάνει μία μπροστά στα σκληρότερα ναρκωτικά του κόσμου . Είναι η αγάπη.Αυτό είναι το δικό μου stuff.

Είμαι γεμάτος αγάπη και έρωτα. Αυτά είναι τα μόνα ναρκωτικά που πήρα στην ζωή μου . Πονάει όταν σε αφήνει αλλά και μέσα σου πονά.Σε καθορίζει,σε μαγεύει,σε νικά.

Χαθήκαμε μέσα σε μπερδεμένα θέλω και πρέπει, ξεχάσαμε να ζούμε αληθινά. Φόβος και ενοχές για τα πάντα και στιγμές χωρίς νόημα και χρώμα. Πνιγόμαστε σε παγωμένους ωκεανούς λέξεων και απόψεων. Αποκτήσαμε γνώμη και άποψη για τα πάντα και διεκδικούμε με κάθε τρόπο μια θέση στο πάνθεων της αιωνιότητας με λάθος όμως τρόπο.Εχουμε τις καλύτερες απαντήσεις όταν πρόκειται για τα προβλήματα των άλλων αλλά δεν τολμάμε να βουτήξουμε στον πάτο τις δικής μας αλήθειας.Ονειρευόμαστε να αλλάξουμε τον κόσμο,ξεχνώντας φυσικά τι ορίζει την έννοια κόσμος. Ξεχνάμε ότι στην πραγματικότητα αυτό που πρέπει να αλλάξουμε πρωτίστως είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Τίποτα δεν αλλάζει με συνθήματα και θεωρίες.

Ο κόσμος θα αλλάξει μονάχα την στιγμή εκείνη που η λέξη σ’αγαπώ δεν θα γράφεται μονάχα σε τοίχους και λευκές κόλες χαρτιού,αλλά θα ακούγεται παντού δυνατά.

Αγαπω μ’ακους; Σ’αγαπω ρε. Το φωνάζω,δεν φοβάμαι πλέον να φωνάξω.Σ αγαπώ όπως και να σαι,όπου και να σαι, όπως και να είσαι
Και αυτό είναι το μόνο πράγμα που με κάνει να μην αμφιβάλω.Είναι ο μόνος τρόπος να διώξω μακριά τους δαίμονες μου,τις εμμονές μου,τα πρέπει και τα μη.
Και αγαπώ σαν παιδί….
Σαν σκύλος το αφεντικό του…
Σαν το χώμα την Βροχή …
Σ αγαπώ όταν γελάς και όταν με κανείς να γελάω
Αμφιβάλλω ναι… Αμφιβάλλω κάθε φορά και αναρωτιέμαι αν θα αντέξω!!!
Άλλη μια δόση… Άλλη μια τζούρα!!

Η αμφιβολία είναι γενέτειρα της αλλαγής….Η αγάπη είναι το καλύτερο μέρος να μεγαλώσει.

Και εκεί έξω υπάρχει πολύ αγάπη κρυμμένη κάτω απο το γκρίζο των πολυκατοικιών και πέρα απο τον ήχο του πληκτρολογίου!!!